Skrót P2P wziął się od agielskiego peer-to-peer, co można przetłumaczyć jako równy z równym. Określa on typ komunikacji w sieci komputerowej, w którym obie strony mają równorzędne prawa. Oznacza to, że każdy komputer działający w ramach sieci może jednocześnie funkcjonować jako klient i jako serwer, a mówiąc prostym językiem, jest to sieć w której nie ma centralnego serwera, a jej wielkość i wydajność określają podłączone komputery. Głównym celem dla którego ten typ sieci został stworzony i dla którego używa się sieci P2P jest wymiana plików z różnymi danymi pomiędzy użytkownikami. Istnieje wiele sposobów na przesyłanie plików w sieci. Bardzo powszechnymi i stosowanymi do ściągania programów, krótkich filmów (najczęściej teledysków, zwiastunów lub reklam), a także innych temu podobnych plików jest używanie protokołów FTP (File Transfer Protocol) lub HTTP (HyperText Transfer Protocol). Są one oczywiście stosowane w takim samym celu jak P2P. Jest jednak istotna różnica między tymi sposobami pobierania plików. Żeby skorzystać z protokołów FTP i HTTP, wcześniej plik z danymi musi zostać wgrany na zewnętrzny serwer, z którego następnie pobieramy dane klikając na konkretnej stronie internetowej na link do tego pliku. Taki sposób przechowywania danych wiąże się z kosztami, jakie pobiera właściciel serwera od udostępniającego, jak i z pilnowaniem oraz kontrolowaniem, czy wszystkie treści i dane są prawidłowo dostępne. Jeżeli umieścimy plik na bardzo popularnym serwerze, to jego ograniczona przepustowość może w pewnych momentach nie pozwolić całkowicie na ściąganie lub prędkość pobierania będzie bardzo słaba. Również w przypadku wykrycia na zewnętrznym serwerze treści objętych licencją, prawami autorskimi lub nielegalnymi, to po pierwsze właściciel serwera zostaje oskarżony o ujawnienie takich danych, po drugie serwer do czasu usunięcia takich treści zostaje wyłączony, a tym samym pozostałe informacje na nim zawarte również są przez pewien czas niedostępne. Sieć P2P eliminuje wszystkie powyższe problemy. Komputery złączone siecią peer-to-peer nie są podłączone do centralnego serwera, łącząc się bezpośrednio z innymi komputerami. Jeżeli chcemy udostępnić coś innym, nie musimy niczego nigdzie wgrywać. Chwilę po zaznaczeniu folderu jego zawartość jest widoczna dla wszystkich użytkowników sieci. Również nikt nie musi nikomu płacić, ani pilnować, czy wszystko prawidłowo funkcjonuje. Nie ma problemu z przeciążeniem łącz, ponieważ nie ma serwera. Jedynym ograniczeniem w prędkości przesyłu informacji jest wielkość naszego łącza. Utrudnione jest również pozwanie kogoś o naruszenie praw autorskich, a nawet w przypadku wyłączenia takiego użytkownika łącznie z jego komputerem, cała sieć funkcjonuje dalej poprawnie. P2P jest zatem prostą, a przez to popularną formą wymiany i komunikacji pomiędzy uczestnikami globalnej sieci internetowej. Liczba użytkowników różnych sieci tego typu rośnie szybko, a tendencja wzrostowa utrzymuje się od wielu lat i nie maleje mimo prób ograniczenia tego typu sieci, przez właścicieli praw autorskich i licencji.