eMule (osiołek) jest typowym przykładem programu w architekturze peer-to-peer, działającym pod systemem Windows oraz Linuks (jako xMule). Jest dzisiaj jednym z najpopularniejszych i najbardziej godnych zaufania klientów P2P. Nad jego udoskonaleniem i rozbudową bezustannie pracuje wielu programistów, a wszystko to dzięki promowanej przez niego polityce Open Source. Obecnie projekt obsługiwany jest przez 16 osób, z czego aż 12 jest testerami. Czuwają oni nad bezpieczeństwem ściąganych plików, aby były wolne od programów Adware, Spyware itp. oraz by nie zawierały żadnych błędów. Dodatkową, ogromną zaletą Mule, jest możliwość podglądu zasobów, zanim są one całkowicie pobrane. Pozwala to użytkownikowi kontrolować na bieżąco, czy ściąga właściwy plik i uniknąć niepotrzebnego rozczarowania. Program eMule pozwala pobierać bardzo różnorodne zasoby, od plików tekstowych poczynając, przez audio, video, grafikę, aż na obrazach płyt kończąc. W celu lepszej komunikacji pomiędzy użytkownikami i przyspieszeniu przepływu informacji, eMule udostępnia wbudowany kanał IRC, pozwalający porozumiewać się osobom z całego świata. Co więcej, istnieje tez możliwość dodawania innych użytkowników do swoich znajomych, co pozwala na bieżąco śledzić kto aktualnie jest online. Aby uniknąć sytuacji, gdy klient jedynie pobiera pliki nie udostępniając wcale swoich zasobów, eMule wprowadził skuteczny system kredytowania. Nagradza on użytkowników, którzy udostępniają najwięcej danych, a tym samym najbardziej wzbogacają indeks zasobów serwera. Im więcej użytkownik wysyła danych do innego użytkownika, tym szybciej będzie mógł pobrać jego zasoby. Polityka programu eMule egzekwuje od swoich użytkowników udostępnianie plików także na inne sposoby. Pliki większe niż 9500 kB ściągane są w częściach, a każda z części zostaje automatycznie udostępniona innym użytkownikom, mimo iż cały plik nie został jeszcze pobrany. Innym sposobem jest uniemożliwienie użytkownikowi zmniejszenia prędkości wysyłania danych do wartości mniejszej niż ¼ prędkości, z jaką sam pobiera pliki. W sytuacjach ekstremalnych, klienci jedynie pobierający, a nieudostępniający zasobów, są blokowani przez mody eMule. Dzięki tym restrykcyjnym zasadom program eMule podtrzymuje zasadę równy z równym, według której funkcjonują sieci P2P. Pomimo mogących zniechęcić obostrzeń w regulaminie, średnia ilość użytkowników eMule sięga 20 milionów. Taka ilość osób udostępniających swoje zasoby, znacznie zwiększa prawdopodobieństwo odszukania rzadkich, unikatowych plików. Od momentu powstania eMule w 2002 roku, został on ściągnięty z serwisu Source Forge ponad 325 milionów razy. W statystyce tego serwisu eMule plasuje się niezmiennie na pierwszym miejscu listy najczęściej ściąganych projektów. Łatwość obsługi, liczne udogodnienia, dodatkowe usługi, bogaty indeks zasobów oraz dostępność i brak opłat za użytkowanie zwiększają wciąż rosnącą popularność eMule i motywują jego twórców do wprowadzania kolejnych usprawnień. Nie dziwi więc fakt, że najnowsze wersje eMule zostały wzbogacone o obsługę sieci Kad, wyszukiwanie Unicode, pozwalające stosować w wyszukiwanych frazach znaki spoza alfabetu łacińskiego. Znacznie poprawiono też bezpieczeństwo eMule ograniczając uprawnienie niektórych użytkowników i wprowadzając system inteligentnego wyłapywania błędów w ściąganych plikach. Dużą zaletą jest też możliwość zmiany języka aplikacji na Polski, co czyni program przystępniejszym dla naszych rodaków.

Aplikacja FastTrack była jeszcze kilka lat temu jedną z najbardziej popularnych sieci wymiany plików peer2peer, głównie za przyczyną programu obsługującego tą sieć pod nazwą Kazaa. Protokół FastTrack i klient Kazaa zostały stworzone i opracowane przez zespół estońskich programistów z firmy BlueMoon Interactive z Jaanem Tallinn’em na czele. Ten sam zespół stworzył później komunikator Skype. Program na rynek wprowadzili Niklas Zennström ze Szwecji i Janus Friis z Danii przez swoją holenderską firmę Consumer Empowerment. Premiera miała miejsce w marcu 2001, a należy pamiętać, że w lipcu tego samego roku został zamknięty Napster, kończąc tym samym erę sieci pierwszej generacji. Sieć FastTrack cechuje się głównie wielowarstwowością przez co komputery do niej podłączone, które dysponują większą mocą otrzymują status super-węzłów, nazwa ta wywodzi się od angielskiego SuperNodes. Każdy niezależny uczestnik sieci, jeżeli spełnia minimalne wymagania dotyczące mocy procesora, przepustowości łącza internetowego i tym podoben kryteria może stać się takim super-węzłem. Oczywiście zarządzanie tym procesem jest w stu procentach automatyczne, co oznacza, że sieć w sposób dynamiczny przyznaje i odbiera status super-węzła. Poprzez sieć typu FastTrack możemy wymieniać się wszystkimi typami plików. Innym plusem tej sieci jest dość szybkie i skuteczne wyszukiwanie pożądanych plików, minusem zas jest fakt, że informacja o stosunku danych pobranych i wysłanych są przechowywana na komputerze i może łatwo być fałszowana. Wśród programów klienckich sieci należy wymienić przede wszystkim oryginalny program, czyli Kazaa Media Desktop. Zawiera on niestety oprogramowanie adware i szpiegujące, przez co korzystanie z niego nie jest zalecane przez doświadczonych i obytych w tego typu programach użytkowników. Innym okrojonym, ale jednocześnie wzbogaconym programem jest wersja Kazaa Lite K++ w której nie ma już programów szpiegowskich. Zaletą tego programu jest, że posiada przydatne narzędzia w tym nieograniczony bitrate dla plików typy MP3, dzięki czemu pobierana muzyka jest bardzo dobrej jakości. Również pozbawiona wszelkich programów szpiegowskich jest K-Lite, która obsługuje dodatkowo linki zakładkowe i magnetyczne. Innym podobnym do Kazaa Media Desktop klientem jest Mammoth, który jest zupełnie darmowy i posiada ładny, zbliżony do oryginalnego interfejs. Jest również bardzo łatwy w obsłudze, a także posiada wbudowany IRC. Dodatkową zaletą jego jest fakt, że nie obciąża procesora. Ostatnim ważnym programem działającym na sieci FastTrack jest iMesh, który pozwala na dzielenie się między użytkownikami wszelkiego rodzaju plikami, ale najlepiej radzi sobie z plikami muzycznymi. Ostatnio w wyniku porozumień z RIAA (Recording Industry Association of America) oraz MPAA (Motion Picture Association) pobieranie pirackich kopii utworów i filmów w tym programie jest bardzo utrudnione.

Protokół BitTorrent służy do wymiany i rozpowszechniania plików przez sieć internetową. Aplikacja ta jest dość specyficzna, gdyż nie ma żadnej wyszukiwarki plików, więc żeby odnaleźć dane, które nas interesują musimy skorzystać ze strony WWW. Pobieranie zaczynamy od ściągnięcia niewielkiego pliku z rozszerzeniem .torrent. Kiedy uruchomimy ten plik na komputerze to podłączymy się do mini sieci P2P, która powstała wyłącznie dla tego pliku. Rozpoczyna się wtedy poszukiwanie aktywnych źródeł i następnie transfer pliku. Poprzez cały ten proces odciążamy łącza serwera, który udostępnia pliki. Charakterystyczne dla tego programu jest małe zużycie zasobów sprzętu i niebywała prostota obsługi. Inną istotną zaletą tego protokołu jest podział pasma między poszczególnych użytkowników, co oznacza, że osoba pobierająca plik wysyła jednocześnie jego fragmenty innym użytkownikom. Jest to możliwe dzięki temu, że protokół BitTorrent umożliwia kopiowane plików fragmentami, a jeżeli z jakichkolwiek powodów zajdzie konieczność przerwania sesji, możemy to zrobić bez obawy o utratę danych, które już ściągnęliśmy. Później musimy postępować jak na początku ściągania pliku, żeby wznowić jego dalsze pobieranie. Jednak najważniejszą zaletą tej aplikacji jest ogromna prędkość pobierania, ograniczona tylko i wyłącznie możliwościami łącza jakim dysponujemy, jak i ustawieniami klienta. Pamiętać przy tym należy, że cechą charakterystyczną w tej sieci jest słaby początkowy transfer, który jednak z czasem przyspiesza i właściwą prędkość osiąga po około godzinie ściągania. Również wybór plików jak i klientów sieci jest ogromny. Bardzo pożytecznym narzędziem do sprawdzania dostępności źródeł, które nas interesują jest mały program zwany TorrentSpy. Program ten nie wymaga instalacji, ale należy skopiować go katalogu z torrentami, a następnie odpalić poprzez podwójne kliknięcie, po czym skonfigurować. Jeżeli TorrentSpy pokaże w polu Complete zero, czyli brak seeds’ów (dosłownie obsiewaczy), czyli osób, które posiadają kompletny plik, to znaczy, że nie ma szansy na ściągnięcie pliku w całości, przynajmniej w chwili obecnej. Warto o tym pamiętać, gdyż zaoszczędzi to nam czasu i pozwoli efektywniej wykorzystać możliwy transfer. Bycie seed’em jest ważną częścią tej aplikacji, ponieważ dzięki temu tworzy się sieć zależności pomiędzy użytkownikami i cały system funkcjonuje sprawnie. Należy pamiętać o tym, że ważną zasadą współżycia w sieciach tego typu jest nie tylko pobieranie i korzystanie z zasobów innych osób, ale również udostępnianie swoich danych innym użytkownikom. Protokół BitTorrent i oprogramowanie stworzył amerykański programista Bram Cohen w 2002 roku. Pierwszy raz swoją premierę program miał na zlocie programistów o nazwie CodeCon w tym samym roku w San Francisco. Program do dnia dzisiejszego został przetłumaczony na ponad dwadzieścia języków, w tym na język polski. Podstawą istnienia tej aplikacji są strony z torrentami, a tych możemy naliczyć tysiące, a wciąż powstają nowe zwiększając tematykę i zakres udostępnianych plików, a przez to zdobywając rzesze nowych użytkowników.

Gnutella to sieć służąca do wymiany plików przez internet, wykorzystywana przede wszystkim do wymiany muzyki, filmów i oprogramowania. Jest to rodzaj sieci peer-to-peer, ponieważ działa bez centralnego serwera, a pliki są wymieniane bezpośrednio między jej użytkownikami. Pierwszy kliencki program dla tej sieci został napisany przez Justina Frankla i Toma Peppera z firmy Nullsoft na początku roku 2000, krótko po zakupie tej firmy przez AOL. W tym samym roku 14 marca program został udostępniony z serwera firmy Nullsoft. Nie ujawniono wtedy jeszcze kodu źródłowego tego programu i nie ustalono na jakiej licencji program jest rozpowszechniany. Następnego dnia AOL zablokował możliwość ściągnięcia programu ze względu na obawy prawne i jednocześnie zakazał dalszych prac nad nim. Jednak projekt Gnutelli nie przepadł i po kilku dniach został opublikowany na licencji GNU General Public License, co pozwoliło na realizowanie programów opartych na tym protokole. Otwartość tego projektu, możliwość pisania i wyboru wielu programów klienckich stało się główną siłą napędową tej sieci. Jest to alternatywne i w pełni rozproszone rozwiązanie w stosunku do częściowo scentralizowanych sieci takich jak FastTrack, czy zupełnie scentralizowanych takich jak Napster. Popularność Gnutelli wzrosła po zamknięciu serwera Napster na początku 2001 roku. Zasada działania sieci opiera się na kręgu użytkowników tzw. węzłów, którzy zainstalowali programy Gnutelli. Programy te po uruchomieniu włączają się do sieci i poszykują przynajmniej jednego użytkownika z podobnym programem. Używają do tego rozmaitych metod, między innymi przygotowaną uprzednio listę działających węzłów dołączonych do wersji instalacyjnej programu. Można również użyć listy serwerów dostępnej w internecie lub wykorzystać program IRC. Jeżeli przynajmniej jeden węzeł działa, to po połączeniu prześle nam własną listę działających serwerów. Gdy zaś użytkownik chce coś wyszukać, to wysyła zapytanie do każdego komputera-serwera z którym jest w danej chwili aktywnie podłączony. Zazwyczaj liczba węzłów z którymi użytkownik jest podłączony jest niewielka, ale każdy węzeł przekazuje dalej zapytanie, co oznacza, że teoretycznie powinno ono dotrzeć do każdego użytkownika podłączonego do sieci Gnutella. Jeżeli rezultat zapytania jest pozytywny, to węzeł który zawiera dany plik kontaktuje się już bezpośrednio z użytkownikiem, który zapytanie wydał, po czym następują negocjacje transferu, a później pobieranie pliku się rozpoczyna. Jeżeli poszukiwany plik znajduje się u więcej niż jednego użytkownika, to możemy ściągać różne kawałki tego pliku z różnych węzłów, zwiększając tym samym prędkość transferu. Największą zaletą Gnutelli jest jej prawdziwa decentralizacja co powoduje, że nie ma praktycznie możliwości jej wyłączenia. Nie można wyłączyć tej sieci poprzez wyłączenie któregoś lub nawet większej ilości węzłów. Oznacza to, że dopóki będzie co najmniej dwóch użytkowników, to Gnutella będzie funkcjonować.