Na początku idea internetu była podobna do idei sieci P2P, gdzie wszystkie hosty mają równorzędne znacznie w procesie wymiany informacji. Za przyczyną niespotykanie gwałtownego rozwoju, symetria internetu została zachwiana. Rolę dystrybutorów przejęły instytucje i przedsiębiorstwa, które posiadały wystarczające zasoby, by utrzymywać stałe łącza o bardzo dużej przepustowości i które kupowały wydajne komputery, zdolne obsługiwać duże natężenie ruchu. Pozostali konsumenci informacji, których liczba z roku na rok zaczeła gwałtownie wzrastać, musieli zadowolić się połączeniami modemowymi o bardzo małej przepustowości. Dodatkowo istniejącą asymetrię pogłębiło pojawienie się asymetrycznych cyfrowych łączy abonenckich ADSL, które charakteryzowały się ogromną szybkością pobierania informacji z internetu, ale jednocześnie niską przepustowością zwrotną. I obecnie łącza te są najpopularniejszą formą stałego połącznia do internetu w przypadku wszelkich komputerów klienckich. Internet chroniony poprzez centralizację ułatwiał kontrolę nad elektronicznym rozpowszechnianiem materiałów chronionych prawami autorskimi. Zaostrzenie internetowych kontroli, związane między innymi z jego postępującą komercjalizacją, miało miejsce w czasie dużego wzrostu zainteresowania utworami muzycznymi przeobrażonymi w postać cyfrową za pomocą popularnego algorytmu kompresji stratnej MP3. Kompresja ta pozwoliła na zmniejszenie rozmiarów utworów do wielkości umożliwiającej ich swobodną dystrybucję przez internet, nawet użytkując bardzo wolne łącza modemowe. Jednak publikowanie plików z utworami muzycznymi MP3 w scentralizowanym internecie nie było możliwe, ponieważ ich zawartość, w przeważającej liczbie przypadków, naruszała prawa autorskie. Stabilna i centralna struktura internetu ułatwiała szybkie zidentyfikowanie publicznego serwera z nielegalnymi plikami i zamknięcie go przy pomocy dostępnych instrumentów prawnych. Stało się oczywiste, że w klasycznym internecie funkcjonującym w postaci witryn WWW i serwerów FTP nielegalne rozpowszechnianie plików z muzyką jest bardzo utrudnione. Jednak jesienią 1999 roku pojawiła się często uważana za pierwszą, sieć typu peer-to-peer o nazwie Napster, założona przez Shawna Fanninga. Umożliwiała ona każdemu, kto pobrał i zainstalował aplikację, na udostępnianie i rozpowszechnianie wybranych zasobów swojego komputera innym aktywnym użytkownikom sieci. Na początku były to zazwyczaj pliki multimedialne. Główną cechą tego programu, która przyczyniła się do jego niebywałego sukcesu była niezwykła łatwość obsługi. Żeby pobierać i udostępniać pliki nie trzeba było wykazywać się żadną wiedzą techniczną z zakresy informatyki. Masowe wykorzystywanie tej pierwszej w dziejach internety sieci, a także płynność jej topologii, ponieważ węzły zmieniały się w zależności od tego, kto był zalogowany., była dla pierwszych użytkowników niejako parasolem ochronnym przed roszczeniami wytwórni muzycznych. Wyśledzenie wszystkich użytkowników nielegalnych plików MP3 wiązałoby się z niebywale dużymi kosztami. Ten mechanizm ochronny, mimo wielu prób jego zlikwidowania, nadal funkcjonuje.

Co oznacza tajemnicza nazwa ed2k? Ed2k jest protokołem sieciowym w rodzaju p2p. Klientem, który jako pierwszy obsługiwał ten protokół bym eDonkey2000, dlatego taka właśnie nazwa oraz biorące się z tego powodu niejasności. Wiążą się one z określeniem systemu eDonkey jako klienta, a niekiedy jako rodzaju sieci. Autor protokołu ed2k stworzył również protokół o nazwie Overnet. Znaczna część aplikacji klientów obsługuje także Overnet, przez co obie sieci mogą ze sobą współpracować. Sieć eDonkey jest siecią zdecentralizowaną, ale mimo to nie może obyć się bez komputerów, które odgrywają rolę serwerów. Funkcją serwerów jest przede wszystkim łączenie ze sobą klientów, którzy wymieniają się wzajemnie plikami. Oprogramowanie, które jest zgodnie z protokołem ed2k zawarte jest w wersjach ale niemalże wszystkich systemów operacyjnych. Przedstawienie zasad ed2k. W sieci protokołu ed2k dany plik odnajdowany jest poprzez określenie jego rozmiarów oraz sumy MD4. Właściwości MD4 sprawiają, że dwa pliki różniące się od siebie chociażby jednym bajtem mają zupełnie odmienną sumę MD4. Dla zapewnienia komfort użytkowania aplikacji używa się tradycyjnego nazewnictwa plików. Pliki znajdujące się w sieci ed2k dzielone są na odcinki zwane z angielskiego chunks. W wyniku takiego zabiegu, w czasie ściągania pliku o dużych rozmiarach, komputer natychmiast staje się dostępny dla innych urządzeń. Jedynie wystarczy, aby z pierwszego źródła do wielu innych pozycji trafiły poszczególne odcinki pliku, a system samodzielnie scali się u każdego z odbiorców w jedna całość dzięki posługiwaniu się sumami MD4. Efekt tego działania jest takie, ze plik cieszący się dużą popularnością rozpowszechnia się w bardzo szybkim tempie. Warto zauważyć, iż osoba, która zamieszcza plik w sieci ed2k nie musi posiadać jakiegoś szczególnie szybkiego łącza. Jeśli zbierze się pokaźna ilość chętnych, aby posiadać dany plik na swoim komputerze, wtedy właśnie ta grupa stanie się kolejnymi źródłami jego rozpowszechniania. Wnioskując, sieć ed2k może zostać użyta do dystrybucji ogromnej ilości danych na szeroką skalę. Pliki o dużych rozmiarach mogę trafić bezpośrednio do całego grona odbiorców bez konieczności ponoszenia jakichkolwiek kosztów. Czasami niektóre z witryn internetowych – w Polsce np. www.osiolek.com oraz www.osloskop.net – posiadają informacje o plikach, które warto pobrać z sieci ed2k. W dodatku sama sieć protokołu ed2k zawiera pewnego rodzaju system wyszukiwania plików. Aby mieć możliwość włączenia się do sieci eDonkey trzeba przede wszystkim poszukać w zasobach internetowych listy aktywnych serwerów, ponieważ faktem jest, że jest ich bardzo wiele. Sieć ed2k stanowi potężne archiwum treści multimedialnych. Ważna zaletą są tutaj sumy kontrolne, zapewniające minimalną możliwość ściągnięcia fałszywego bądź wadliwego pliku. Posiadanie publicznego adresu IP jest niezbędne do wykorzystania w pełni wszystkich sieci p2p. Adres ten może zostać automatycznie przydzielony przez DHCP. Jeśli komputer posiada dostęp do sieci internetowej poprzez proxy albo NAT oraz administrator nie zgodzi się na forwardowanie portów, wtedy użytkownik ed2k otrzymuje status Low ID. Klienci posiadający ten właśnie status mogą pobierać jedynie pliki od klientów z statusem High ID. Użytkownicy z statusem High ID mogą ściągać pliki od klientów zarówno z jednym jak i drugim statusem. Zatem status Low ID daje użytkownikowi dostępność do mniejszej ilości zasobów, a także wolniejsze pobieranie plików.

P2p to skrót od peer to peer, co oznacza równy z równym. Skąd taka nazwa? Otóż w sieci p2p, w przeciwieństwie do modelu klient-serwer, każdy komputer może jednocześnie pełnić funkcje serwera, jak i klienta. Model tej komunikacji gwarantuje więc każdej ze stron równorzędne prawa. Na wielu stronach internetowych, czy w wielu podręcznikach informatycznych, spotykamy sie z niezwykle zawiłą informacja na temat tego, czym właściwie jest p2p. Otóż w najprostszy sposób można go zdefiniować jako sieć przeznaczoną do wymiany plików, której to siłę stanowią podłączone do niej komputery, a nie serwer centralny. Brak takiego serwera okazał sie doskonałym rozwiązaniem, dzięki któremu najnowsze sieci p2p wyeliminowały takie problemy, jak np. Przeciążenie łącz, czy konieczność wgrywania w określone miejsca plików, które chcielibyśmy udostępnić innym użytkownikom. Całą ideę programów pozwalający na wymianę plików miedzy użytkownikami, zapoczątkował, powstały w 1999 roku – Napster. Jego twórcą był Shawn Fanning. Różnił sie on od obecnej sieci, używaniem owego serwera centralnego. Umożliwiał on każdemu , kto pobrał i zainstalował aplikację, na udostępnianie zasobów swojego komputera innym użytkownikom. Ważna cechą Napstera była łatwość jego obsługi. Stało sie to niewątpliwe jedną z głównych przyczyn gwałtownej popularyzacji tego programu. Aby móc z niego korzystać, nie trzeba było wykazywać się żadna wiedza techniczną. Jego istnienie na rynku nie trwało jednak zbyt długo. Po trzech latach Nap ster popadł w poważne kłopoty z prawem i to dzięki wymienianiu się głównie nielegalnymi materiałami przez użytkowników. W 2001 roku nastąpiło jego zamkniecie. Po Napsterze postanowiono zdecentralizować sieć. Polegało to przede wszystkim na zlikwidowaniu serwera centralnego, co w przypadku problemów z legalnością wymiany plików, stanowiło swoisty rodzaj zabezpieczenia przed wyłączeniem wszystkiego. Komputery zaczęły łączyć się ze sobą bezpośrednio. Jest to tzw. druga generacja programów p2p. Najbardziej znane programy tej generacji to eDonkey, Kazaa, iMesh itp. Trzecia generacja dąży natomiast do zapewnienia 100% anonimowości swoim użytkownikom. Powoli zaczyna ona dominować na rynku. Pomimo tego, że w drugiej generacji peer to peer nastąpiło wyeliminowanie serwera centralnego, należy pamiętać, że takie organizacje jak RIAA ( Recording Industry Association of America) oraz MPAA ( Motion Picture Association) nadal stoją na straży legalności. Od czasu do czasu pozywają one poszczególne osoby, które udostępniają, bądź też ściągają nielegalne pliki. Nierzadko okazuje sie jednak, że ich działania są synonimami walki z wiatrakami. Udokumentowane są przypadki, mówiące o pozwaniu osób, które nigdy nie korzystały z komputera, lub osoby, które dawno zmarły. Należy jednak podkreślić, ku przestrodze ludzi, którzy wykorzystują p2p do celów nielegalnych, ze pomimo wszystko większość spraw wytoczonych przez te organizacje, zakończyła sie pomyślnie. Aby zniechęcić ludzi do korzystania z sieci p2p, rozpoczęto wypuszczanie do sieci fałszywych plików, tzw. fack-ów. Powołane zostały do tego celu nawet specjalne firmy ( jedną z nich jest Overpeer), które wpinają się w p2p i udostępniają plik o tej samej nazwie i długości, ale zawierające tylko fragmenty prawidłowych materiałów. Twórcy tej metody są zdania, że jeśli liczba w ten sposób spreparowanych plików, będzie znacząca, użytkownicy zniechęcą się do jakiejkolwiek transakcji z innymi.

Należące do tzw. Trzeciej generacji anonimowe p2p, to sieć, w której każdy użytkownik ma możliwość bycia anonimowym (węzły nie przechowują żadnych identyfikatorów użytkowników), lub pseudoanonimowym ( zamiast być rozpoznawanym przy pomocy adresu IP, użytkownik może posługiwać się pseudonimem, na przykład kluczem kryptograficznym). Co daje bycie anonimowym? To proste. Otóż podstawowe korzyści płynące z tego to: nieskrępowany dostęp do informacji; pewność, że nie będziemy narażeni na masowe podsłuchiwanie, procesy sądowe przeciwko bloggerom, przechowywanie naszych danych ( jest to szczególnie ważne dla osób, które zamieszkując państwa niedemokratyczne, mają znikome zaufanie do rządów); możliwość wymieniania sie nielegalnymi materiałami, które chroni prawo autorskie. Większość państw zakazuje publikacji pewnych materiałów w Internecie. Głównie mowa tu o dziecięca pornografię. Inne materiały można legalnie posiadać, ale ich rozprowadzanie jest juz łamaniem prawa. Tego typu przepisy są wręcz niemożliwe do wyegzekwowania w anonimowych sieciach p2p. W przeciwieństwie do zwykłych sieci, takie organizacje jak Recording Industry Association of America czy British Phonography Industry, nie są w stanie zebrać informacji o tych użytkownikach i pozwać ich ewentualnie do sądu za nielegalne praktyki, dzięki byciu anonimowym można wysyłać lub pobierać materiały krępujące, nie mające aprobaty społeczeństwa lub problematyczne w życiu osobistym ( z tej opcji korzystają najchętniej takie organizacje jak chociażby Anonimowi Alkoholicy). Krytycy, którzy potępiają anonimowe p2p uznają, że więcej jest wad, niż korzyści wynikających z jego korzystania. Trwają w przekonaniu, że aktualne metody pozyskiwania swoistych materiałów, są wystarczające dla osób, które m.in. wstydzą się swoich poglądów; nieograniczona wolność słowa. Większość z nas uważa, że aby naprawdę mówić to, co chcemy powiedzieć, należy być w 100% anonimowym. W przeciwnym razie nasze prawdziwe poglądy, pod groźbą niepoparcia ze stronny innych osób, mogą nigdy nie ujrzeć światła dziennego; anonimowa komunikacja. Gdy komunikacja jest anonimowa to to, czy ujawnić swoje dane czy nie, zależy tylko i wyłącznie od osób rozmawiających, a nie od osób trzecich. Często osoby rozmawiające nie mają na to ochoty, lub nie widzą po prostu takiej potrzeby. Chcąc zachować osobistą wolność, nie chcą przekazywać zbędnych danych, które mogłyby być potem wykorzystane do stworzenia historii ich aktywności;demokratyzacja technologii szyfrujących. Anonimowe p2p daje możliwość zwykłym ludziom dotarcia i korzystania z bezpiecznych kanałów komunikacyjnych, obecnie wykorzystywanych przez władze; anonimowe bloogowanie. Pomimo tego, że jest ono w pewien sposób dostępne nawet w nieanonimowym Internecie, nigdy nie można mieć pewności, że dawca serwisu blogowego nie będzie zmuszony do podania adresu IP bloogera. Anonimowe sieci zapewniają więc wyższy stopień anonimowości. Obecnie, jako przykład takiej technologii można podać flogi w sieci freenet oraz Syndie w sieci i2p. Ponad to anonimowe blogowanie łączy sie w pewny sposób z problemem wolności słowa. Wielu bloogerów, którzy podpisywali się pod tekstami własnymi nazwiskami, narażało m.in. siebie, swoich kolegów, czy firmę, w której pracowali na poważne problemy. Niejednokrotnie wiązały się one z procesami sadowymi, które kosztowały bagatela kilka milionów i prowadziły do nikąd.