Na początku idea internetu była podobna do idei sieci P2P, gdzie wszystkie hosty mają równorzędne znacznie w procesie wymiany informacji. Za przyczyną niespotykanie gwałtownego rozwoju, symetria internetu została zachwiana. Rolę dystrybutorów przejęły instytucje i przedsiębiorstwa, które posiadały wystarczające zasoby, by utrzymywać stałe łącza o bardzo dużej przepustowości i które kupowały wydajne komputery, zdolne obsługiwać duże natężenie ruchu. Pozostali konsumenci informacji, których liczba z roku na rok zaczeła gwałtownie wzrastać, musieli zadowolić się połączeniami modemowymi o bardzo małej przepustowości. Dodatkowo istniejącą asymetrię pogłębiło pojawienie się asymetrycznych cyfrowych łączy abonenckich ADSL, które charakteryzowały się ogromną szybkością pobierania informacji z internetu, ale jednocześnie niską przepustowością zwrotną. I obecnie łącza te są najpopularniejszą formą stałego połącznia do internetu w przypadku wszelkich komputerów klienckich. Internet chroniony poprzez centralizację ułatwiał kontrolę nad elektronicznym rozpowszechnianiem materiałów chronionych prawami autorskimi. Zaostrzenie internetowych kontroli, związane między innymi z jego postępującą komercjalizacją, miało miejsce w czasie dużego wzrostu zainteresowania utworami muzycznymi przeobrażonymi w postać cyfrową za pomocą popularnego algorytmu kompresji stratnej MP3. Kompresja ta pozwoliła na zmniejszenie rozmiarów utworów do wielkości umożliwiającej ich swobodną dystrybucję przez internet, nawet użytkując bardzo wolne łącza modemowe. Jednak publikowanie plików z utworami muzycznymi MP3 w scentralizowanym internecie nie było możliwe, ponieważ ich zawartość, w przeważającej liczbie przypadków, naruszała prawa autorskie. Stabilna i centralna struktura internetu ułatwiała szybkie zidentyfikowanie publicznego serwera z nielegalnymi plikami i zamknięcie go przy pomocy dostępnych instrumentów prawnych. Stało się oczywiste, że w klasycznym internecie funkcjonującym w postaci witryn WWW i serwerów FTP nielegalne rozpowszechnianie plików z muzyką jest bardzo utrudnione. Jednak jesienią 1999 roku pojawiła się często uważana za pierwszą, sieć typu peer-to-peer o nazwie Napster, założona przez Shawna Fanninga. Umożliwiała ona każdemu, kto pobrał i zainstalował aplikację, na udostępnianie i rozpowszechnianie wybranych zasobów swojego komputera innym aktywnym użytkownikom sieci. Na początku były to zazwyczaj pliki multimedialne. Główną cechą tego programu, która przyczyniła się do jego niebywałego sukcesu była niezwykła łatwość obsługi. Żeby pobierać i udostępniać pliki nie trzeba było wykazywać się żadną wiedzą techniczną z zakresy informatyki. Masowe wykorzystywanie tej pierwszej w dziejach internety sieci, a także płynność jej topologii, ponieważ węzły zmieniały się w zależności od tego, kto był zalogowany., była dla pierwszych użytkowników niejako parasolem ochronnym przed roszczeniami wytwórni muzycznych. Wyśledzenie wszystkich użytkowników nielegalnych plików MP3 wiązałoby się z niebywale dużymi kosztami. Ten mechanizm ochronny, mimo wielu prób jego zlikwidowania, nadal funkcjonuje.

Pierwszym programem obsługującym sieć typu p2p był Napster – obecnie program płatny. Z upływem czasu tego typu programy były doskonalone, oto niektóre z nich. Shareaza – prace nad nią rozpoczęto w roku 1998, niedługo po pierwszym programie. Firma zapewnia na swojej stronie internetowej, iż pliki zawarte w niej są kontrolowane i przeznaczone dla osób powyżej 13 roku życia. Jednocześnie są one pozbawione oprogramowania adware, spyware, okienek popups oraz Trojanów. W instrukcji użycia zawarte są ostrzeżenia dotyczące kradzieży utworów muzycznych, a także ostrzeżenia przed rozpowszechnianiem treści obraźliwych, nielegalnych oraz tzw. spamu. Za wszelkie złamanie prawa odpowiedzialność ponosi sam użytkownik. Program zapewnia Internaucie anonimowość, jednak przestrzega, że jego dane mogą być udostępnione dla policji. EMule (eDonkey wraz z siecią skąd) – program eDonkey powstał w roku 2000, zaś eMule w dwa lata później. Na stronach programu eMule trudno jest znaleźć regulamin korzystania z programu. Na samym dole jednej ze stron widnieje jednak ostrzeżenie: „Pamiętaj, że pliki objęte prawem autorskim wolno zgrywać z sieci jedynie, jeżeli posiada się w domu ich oryginalną wersję, a ściągniętą kopię będzie się traktować jako zapasową” (www.osiolek.com). Poza tym zdaniem nie widnieją żadne konkretne informacje na temat prawnych aspektów korzystania z programu. Ares Galaxy – twórcy tego programu nie zapewniają stuprocentowego bezpieczeństwa związanego z korzystaniem z programu. Na stronie www.aresgalaxyonline.com zauważyć można zakładkę dotyczącą prywatności i bezpieczeństwa w trakcie korzystania z sieci p2p. Ujmując te informacje w skrócie użytkownicy wyżej wymienionego programu narażają się na: zainfekowanie komputera wirusami, robakami i Trojanami, posiadanie dostępu do treści przedstawiających cierpienie, a także treści nielegalnych, nieodpowiednich dla dzieci, narażenie komputera na hakerów oraz inne ingerencje, na pirackie pliki, a także na oglądanie plików prywatnych, na które właściciel nie wyraził zgody. Na stronie zawarte są także porady dla rodziców i wychowawców dzieci, które korzystają z tego programu. Takie podejście do zagrożeń płynących z korzystania z sieci p2p jest rzetelne i prawdziwe. DC++ – na stronie programu widnieją zapewnienia o jego bezpieczeństwie w kwestii oprogramowania spyware oraz zarażonego software. W dokładnej instrukcji brak jest dodatkowych ostrzeżeń związanych z poruszaniem się w sieci p2p. BitTorrent – program polecany do manipulowania dużymi plikami. Informacje na stronie internetowej programu dotyczą ostrożności w przypadku korzystania z niesprawdzonych źródeł, które mogą być przyczyną infekcji systemu. Większość programów p2p nie trzeba reklamować, wciąż cieszą się one dużą popularnością, pomimo blokowania serwerów i zewnętrznej kontroli. Faktem jest, iż niewiele firm przyznaje się do szkodliwości korzystania z sieci p2p, do niewystarczających zabezpieczeń. Polecają internautom poleganie na znanych źródłach, na przeczuciu, obserwacji pobieranych plików. Niektóre obiecują idealną ochronę przed zainfekowaniem systemu komputera, co zdaje się być pobożnym życzeniem. Prawdą jest, ze użytkownicy sieci p2p muszą polegać tylko na sobie, a w razie potrzeby wesprzeć się skutecznym programem antywirusowym.

W dzisiejszych czasach trudno chyba znaleźć osobę, która nigdy nie korzystała z darmowych plików multimedialnych dostępnych do ściągnięcia poprzez sieci P2P. Mało kto jest jednak świadomy konsekwencji prawnych wynikających z korzystania z takich właśnie zasobów. Zgodnie z artykułem 116 Ustawy o Prawie Autorskim rozpowszechnianie w sieci utworu muzycznego bez zgody jego twórcy podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do 2 lat. Nie mogą czuć się bezpiecznie także osoby, które jedynie pobierają pliki z sieci według artykułu 79 tejże ustawy, osoba korzystająca z utworów bez odpowiednich uprawnień, może zostać zmuszona do zapłaty podwójnej lub potrójnej wysokości wynagrodzenia dla twórcy danego utworu. Wyjątek od tej reguły stanowią utwory, których autorzy wyrazili zgodę na udostępnianie swoich dzieł w Internecie. Użytkownicy sieci P2P powołują się często na artykuł 23 Ustawy o Prawie Autorskim, który pozwala udostępniać posiadane materiały chronione prawem autorskim, swoim przyjaciołom i znajomym. Tłumaczą oni, że użytkownicy sieci P2P, z którymi się za pomocą różnorakich komunikatorów są ich znajomymi. Nasuwa się jednak pytanie, czy ogromna ilość osób posiadających dostęp do zasobów serwera, nie odejmuje kontaktom między jego użytkownikami charakteru więzi osobistej. W związku z tak trudną sytuacją prawną, sieci P2P zaczęły stosować system opt-out, który blokuje utwory znajdujące się na liście materiałów chronionych przez prawa autorskie. Jednak internauci szybko znaleźli sposób obejścia tych uniedogodnień i udostępniali blokowane utwory wpisując ich nazwę z błędami ortograficznymi. Ten sposób przez długi czas pozwalał na oszukiwanie cenzury. Dlatego koniecznie stało się wprowadzenie systemu opt-in, blokującego wszystkie utwory, na które P2P nie uzyskało zgody na udostępnianie. Eliminowało to możliwość ściągniecie pliku chronionego prawem autorskim. Jednakże ogromne zainteresowanie sieciami P2P ilość użytkowników i trudności z wyegzekwowaniem prawa sprawiają, że osoby korzystające z zasobów P2P czują się bezpieczne, bezkarne, i często świadomie rozpowszechniają nielegalne materiały. Sytuacja jest zwłaszcza kłopotliwa, jeśli chodzi o programy komputerowe dostępne na serwerach P2P. O ile artykuł 23 Ustawy o Prawie Autorskim zezwala na kopiowanie filmów i muzyki dla celów osobistych, o tyle w przypadku oprogramowania, artykuł 77 nie dopuszcza udostępniania go znajomym oraz kopiowania. W momencie instalowania pobranego wcześniej oprogramowania, następuje potwierdzenie przez użytkownika warunków licencji, a tym samym zawarcie z producentem wiążącej umowy. Zatem kopiując i rozpowszechniając oprogramowanie łamie się warunki zawarte w umowie licencyjnej i naraża na konsekwencje prawne. W dobie ogromnego wzrostu zainteresowania Internetem i jego zasobami wymiana plików multimedialnych oceniana jest jako jeden z największych problemów XXI wieku, zaś straty rządów i firm spowodowane nielegalnym rozpowszechnianiem zasobów szacuje się na wiele miliardów dolarów. Z kolei rynek powiązany z piractwem i rozpowszechnianiem chronionych prawami autorskimi materiałów, wyceniany jest na około 650 miliardów dolarów. W samych Stanach Zjednoczonych każdego roku koncerny muzyczne i wytwórnie płytowe wytaczają wiele procesów przeciwko użytkownikom sieci P2P rozpowszechniającym materiały w Internecie. Zgoła inną taktykę przyjął rząd Kanady, uznając pobieranie plików z Internetu za zgodne z prawem.

Przyszłość sieci P2P rysuje się w jasnych barwach. Rosnąca popularność Internetu i niemal nieograniczony do niego dostęp sprawiają, że coraz więcej osób korzysta z zasobów serwerów sieci P2P. Jednakże przyszłość P2P należy rozpatrywać w kilku płaszczyznach. Pod względem technicznym powinniśmy spodziewać się dynamicznego rozwoju funkcji poprawiających bezpieczeństwo i prywatność użytkowników. Można do nich zaliczyć narzędzia szyfrujące oraz zabezpieczające przed wirusami i programami szpiegującymi. Będą one miały na celu zwiększenie zaufania w sieci i w razie potrzeby dawały możliwość ograniczenia pobierania zasobów jedynie do grupy zaufanych klientów. W niedalekiej przyszłości wzrośnie także prędkość pobierania plików, ponieważ łącza stają się coraz szybsze. W związku z tym zmieni się także charakter pobieranych zasobów. Obecnie najczęściej pobieranymi materiałami są skompresowane pliki muzyczne, które już teraz mogą być przesyłane w czasie rzeczywistym. Przy wzroście prędkości przepływu danych, coraz chętniej będą pobierane filmy oraz programy komputerowe, na których ściągnięcie nie będzie potrzeba już wielu godzin oczekiwania. Na chwile obecną sporym problemem P2P jest słaba skalowalność, która powoduje podział sieci na fragmenty czy gubienie się odpowiedzi na wyszukiwania. Kolejne generacje P2P będą posiadały prawdopodobnie lepsze możliwości przeskalowania. Rosnący wzrost zainteresowania multimediami strumieniowymi skłoni być może twórców P2P do opracowania sposobów szybkiej dystrybucji strumienia audio i audio-video. Obecne trendy wskazują, że pojawiać się będzie coraz więcej klientów korzystających z zasobów wielu sieci jednocześnie. Jest to spowodowane stale zwiększająca się wielkością i różnorodnością zasobów sieci P2P. Możemy również zaobserwować rosnąca popularność komunikatora internetowego Skype, korzystającego z technologii P2P, tak więc w niedalekiej przyszłości możemy spodziewać się gwałtownego rozwoju podobnych komunikatorów, umożliwiających prowadzenie rozmów głosowych oraz wideo-rozmów. Programiści P2P pracują także nad możliwością rozpowszechniania osobistych stron internetowych za pomocą serwerów sieci. Obecnie taka usługa dostępna jest już w sieci Freenet, lecz wkrótce i inne sieci mają włączyć ją do swojej oferty. Kolejnym aspektem mającym znaczący wpływ na przyszłość sieci P2P jest aspekt prawno-społeczny. Ustawy o Prawach Autorskich, aresztowania i procesy osób udostępniających zasoby w Internecie negatywnie wpływają na popularność P2P. Istnieją dwa sposoby rozwiązania obecnej sytuacji. Albo nastąpi obostrzenie prawa i wydanie zostanie całkowity zakaz rozpowszechniania zasobów, albo obowiązujące prawo zostanie zmienione w taki sposób, aby udostępnianie nieautoryzowanych treści było legalne. W chwili obecnej, przy tak ogromnym zainteresowaniu sieciami P2P, bardziej prawdopodobny jest drugi scenariusz, zwłaszcza, że w wielu krajach już powstają organizacje i ugrupowania mające na celu wprowadzanie odpowiednich zapisów do kodeksów prawa. Bardzo często organizacje te rozszerzają swoją działalność o doradztwo prawne dla osób oskarżonych o łamanie praw autorskich przez rozpowszechnianie cudzej własności intelektualnej. Takie tendencje otrzymują się już od dłuższego czasu i pozwalają przypuszczać, iż przyszłość sieci P2P jest raczej niezagrożona. Można nawet spekulować, iż ewentualny całkowity zakaz rozpowszechniania zasobów multimedialnych w Internecie nie zakończyłby definitywnie istnienia P2P.