Na początku idea internetu była podobna do idei sieci P2P, gdzie wszystkie hosty mają równorzędne znacznie w procesie wymiany informacji. Za przyczyną niespotykanie gwałtownego rozwoju, symetria internetu została zachwiana. Rolę dystrybutorów przejęły instytucje i przedsiębiorstwa, które posiadały wystarczające zasoby, by utrzymywać stałe łącza o bardzo dużej przepustowości i które kupowały wydajne komputery, zdolne obsługiwać duże natężenie ruchu. Pozostali konsumenci informacji, których liczba z roku na rok zaczeła gwałtownie wzrastać, musieli zadowolić się połączeniami modemowymi o bardzo małej przepustowości. Dodatkowo istniejącą asymetrię pogłębiło pojawienie się asymetrycznych cyfrowych łączy abonenckich ADSL, które charakteryzowały się ogromną szybkością pobierania informacji z internetu, ale jednocześnie niską przepustowością zwrotną. I obecnie łącza te są najpopularniejszą formą stałego połącznia do internetu w przypadku wszelkich komputerów klienckich. Internet chroniony poprzez centralizację ułatwiał kontrolę nad elektronicznym rozpowszechnianiem materiałów chronionych prawami autorskimi. Zaostrzenie internetowych kontroli, związane między innymi z jego postępującą komercjalizacją, miało miejsce w czasie dużego wzrostu zainteresowania utworami muzycznymi przeobrażonymi w postać cyfrową za pomocą popularnego algorytmu kompresji stratnej MP3. Kompresja ta pozwoliła na zmniejszenie rozmiarów utworów do wielkości umożliwiającej ich swobodną dystrybucję przez internet, nawet użytkując bardzo wolne łącza modemowe. Jednak publikowanie plików z utworami muzycznymi MP3 w scentralizowanym internecie nie było możliwe, ponieważ ich zawartość, w przeważającej liczbie przypadków, naruszała prawa autorskie. Stabilna i centralna struktura internetu ułatwiała szybkie zidentyfikowanie publicznego serwera z nielegalnymi plikami i zamknięcie go przy pomocy dostępnych instrumentów prawnych. Stało się oczywiste, że w klasycznym internecie funkcjonującym w postaci witryn WWW i serwerów FTP nielegalne rozpowszechnianie plików z muzyką jest bardzo utrudnione. Jednak jesienią 1999 roku pojawiła się często uważana za pierwszą, sieć typu peer-to-peer o nazwie Napster, założona przez Shawna Fanninga. Umożliwiała ona każdemu, kto pobrał i zainstalował aplikację, na udostępnianie i rozpowszechnianie wybranych zasobów swojego komputera innym aktywnym użytkownikom sieci. Na początku były to zazwyczaj pliki multimedialne. Główną cechą tego programu, która przyczyniła się do jego niebywałego sukcesu była niezwykła łatwość obsługi. Żeby pobierać i udostępniać pliki nie trzeba było wykazywać się żadną wiedzą techniczną z zakresy informatyki. Masowe wykorzystywanie tej pierwszej w dziejach internety sieci, a także płynność jej topologii, ponieważ węzły zmieniały się w zależności od tego, kto był zalogowany., była dla pierwszych użytkowników niejako parasolem ochronnym przed roszczeniami wytwórni muzycznych. Wyśledzenie wszystkich użytkowników nielegalnych plików MP3 wiązałoby się z niebywale dużymi kosztami. Ten mechanizm ochronny, mimo wielu prób jego zlikwidowania, nadal funkcjonuje.