P2p jest formą komunikacji w sieci komputerowej, która zapewnia obydwojgu użytkowników takie same prawa (tłumaczenie z angielskiego peer-to-peer – równy z równym), czego nie można oczekiwać w schemacie klient – serwer. Sieci p2p dają możliwość pełnienia przez komputer zarówno roli klienta, jak i serwera. W najbardziej popularnej ofercie sieci p2p, jaką są programy służące do wymiany plików w sieci internetowej, komputer użytkownika, czyli tzw. węzeł, pełni funkcję serwera odbierając połączenia od pozostałych użytkowników konkretnej sieci, także klienta, poprzez łączenie się i pobieranie danych z innych komputerów znajdujących się w tej samej sieci. Wymiana informacji w sieci p2p jest zawsze przeprowadzana bez pośredniczenia serwera głównego. P2p jest sieć o elastycznej i płynnej strukturze, która zmienia się zależnie od tego, jakie typy komputerów są w niej w danej chwili zalogowane. Idea powstania sieci p2p. Sieć p2p jest w pewnym stopniu oparta na pierwotnym zamyśle Internetu – wszystkie hosty miały odgrywać równorzędną role w procesie wymiany danych. Jednak w wyniku gwałtownego i szybkiego procesu rozwojowego Internetu ta równorzędność została zdestabilizowana. Funkcje dystrybutorów danych przejęły przedsiębiorstwa, instytucje oraz firmy internetowe, które były w stanie sfinansować i utrzymać stałe łącza o dużej przepustowości i zakupić wystarczająco silne komputery, aby móc utrzymać duże natężenie ruchu. Klientom sieci internetowej, pełniących rolę konsumentów podawanych informacji, pozostały jedynie łącza za pomocą modemów o niewielkiej przepustowości. Obecnie najpopularniejszą formą połączeń sieciowych dla konsumentów są asymetryczne cyfrowe łącza abonamencie ADSL, charakteryzujące się stosunkowo dużą szybkością pobierania danych z Internetu oraz małą przepustowością zwrotną. Scentralizowany model Internetu ułatwił kontrolę nad rozpowszechnianymi drogą elektroniczna materiałami chronionymi prawami autorskimi. Komercjalizacja Internetu przyczyniła się miedzy innymi do zaostrzenia kontroli w sieci. Wprowadzenie do sieci internetowej utworów w postaci cyfrowej MP3 spotkało się z ogromnym zainteresowaniem konsumentów. Stosowanie plików w postaci MP3 pozwoliło na swobodną ich dystrybucję w Internecie, nawet przy pomocy stosunkowo wolnych łącz modemowych. Publikacja plików w formacie MP3 niestety nie było możliwe w scentralizowanym Internecie, ponieważ większość z nich zawierała opatentowane utwory. Tak więc ówczesna sytuacja skutecznie zwalczała dystrybucje utworów MP3 w publicznych serwerach za pomocą środków prawnych. Na tej podstawie jesienią 1999 roku pojawiła się na sieciowej arenie sieć p2p – często uważana za pierwszą, wykorzystaną do pobierania multimediów sieć. Stworzony przez Shwana Fanninga Napster dawał możliwość każdemu użytkownikowi, który pobrał oraz zainstalował aplikację, na udostępnienie wybranych zasobów zamieszczonych na swoim komputerze pozostałym użytkownikom w sieci. Cechą Napstera, która przyczyniła się do osiągnięcia przez niego szybkiej popularności, był łatwy stopień jego obsługi. Cecha ta dała możliwość publikacji swoich zasobów nie tylko zaawansowanym użytkownikom, ale również pozostałym, którzy nie posiadali szczególnego zaplecza technicznego. Napster stał się siecią masową o płynnej topologii – zmiana węzłów następowała w zależności od tego, kto był w danym momencie zalogowany. Cechy te stały się dla użytkowników tej aplikacji tarczą ochronną, ponieważ wyśledzenie wszystkich użytkowników pociągnęło by za sobą niewyobrażalne koszty. Taki właśnie mechanizm obronny z powodzeniem funkcjonuje po dzień dzisiejszy.