Największa sieć p2p – eDonkey, bo o niej mowa, z punktu widzenia wszystkich użytkowników, podobna jest do sieci Fast Track, z której korzysta około 3 mln ludzi. Dzięki eDonkey można wymieniać sie dowolnymi plikami z osobami z różnych stron świata. Jej minus, bo oczywiście taki istnieje, to ogromne kolejki do mniej popularnych plików, które porównać można często do tych z czasów PRL-u. Na ściąganie plików trzeba czekać, zwłaszcza, gdy dopiero co zaczęliśmy pracę z programem, nawet kilka dni. Ale spokojnie. Czas oczekiwania ulega zmniejszeniu. Im dłużej korzystamy z eDonkey, tym krócej czekamy, dlatego jej zwolenników nadal przybywa. Do korzystania z tej sieci wymagane jest posiadanie tzw. Programu klienckiego. Istnieje wiele takich klientów. Są to m.in.: eMule, który działa w systemie Microsoft Windows ( jego wersja xMule pracuje w Linuksie natomiast aMule w Linuksie, Solarisie, FreeBSD i MacOS-ie), MediaVAMP, który jest najbardziej popularny w Korei Płd., MLDonkey ( napisany w języku Ocaml i pracujący na prawie wszystkich platformach, obsługujący przy tym inne sieci p2p), eDonkey2000. Rozpowszechniająca ten ostatni program kliencki firma MetaMachine, zmuszona była do zapłacenia 30 milionów dolarów odszkodowania za straty, jakie w jej wyniku poniósł przemysł muzyczny. Jak do tego doszło? Otóż w przeciwieństwie do starszych programów, takich jak Napster, który umożliwiał ściąganie tylko niewielkich rozmiarów plików, eDonkey2000 umożliwiał użytkownikom pobieranie i wymienianie sie materiałami o wielkości przekraczającej nawet gigabajt. Dzięki temu stało spopularyzowało sie rozpowszechnianie pirackich kopii programów i gier komputerowych. Nie trudno było tez ściągnąć cale albumy, dyskografie muzyczne i filmy w formacie Divix. Dzięki obsłudze BitTorrent ( jest to inny popularny protokół wymiany plików) program był bardzo odporny na krążące w Internecie fałszywki – pliki udające popularne tytuły. Jak więc działa sieć eDonkey? To proste. Choć sieć ta jest zdecentralizowana, do jej pracy konieczna jest obecność serwerów. Są to tzw. serwery informacyjne. Odpowiedzialne są one za indeksowanie i wyszukiwanie plików posiadanych przez klientów. Serwery te łączą się ze sobą, co umożliwia przeszukiwanie sieci z dowolnego serwera. Każdy klient posiada kolejkę, w której ma możliwość ściągania plików. Pobieranie to odbywa sie porcjami 9, 28 MB. Możliwe jest pobieranie różnych porcji plików od różnych klientów. Aby zapobiec pobraniu pliku w uszkodzonym stanie, każda porcja jest dodatkowo haszowana. Polega ona na stworzeniu, na podstawie danych w pliku, sumy kontrolnej. Jeśli zmieniony byłby chociaż jeden bajt, powstałaby zupełnie inna wartość. Rozwiązanie to pozwala znakomicie znajdować błędy w zbiorach. Dzięki niemu eDonkey sprawdza także czy dwaj użytkownicy nie rozprowadzają tego samego pliku. Haszowanie daje też inne możliwości. Jest wykorzystywane w technice ICH (”inteligentne radzenie sobie z błędami”). Technika ta redukuje dane, które należy ponownie skopiować w przypadku wykrycia błędów transmisji. Gdy okaże się, że plik jest uszkodzony, należy pobrać go od nowa. W większości przypadków błędnych jest tylko kilka lub kilkanaście bajtów. W praktyce, zbiór jest ponownie pobierany – bajt po bajcie. Nowo skopiowane informacje są dodawane do pliku i ponownie liczona jest suma. Zaletą tej sieci jest wiec bezbłędny transfer plików i uniemożliwiające oszustwa lokalne przeliczenie stosunków załadowań do pobrania.